جناب محسن رضایی که فرماندهی سپاه را یدک می کشد، بجای اطاعت از مقام ولایت در حوادث فتنه، رهنمود هایی را ایراد فرمودند که همانند نامه جناب قبلی در سطح کشوری علنی شد.
ایشان در قسمتی از نامه دلسوزانه شان آورده اند: "حضور با شکوه مردم...شرمندگی ناشی از اهانت به مراسم عاشورا را جبران کرد" ... . باید گفت : شرمندگی ناشی از جسارت عده ایی معلوم الحال گریبانگیر خود و سران مزدورشان بود؛ که حضور میلیونی مردم در واقع تو دهنی به این عده قلیل بوده است. به واقع کسانی که می خواهند زیر چتر وحدت و همدلی قرار گیرند باید قدمی اساسی در جبران گذشته کوتاه اما تاریک خود برداند؛ نه اینکه با عمل مردم زشتی های این عده معلوم جبران شود!

جناب رضایی در ادامه نامه شان می فرمایند: "ملت ایران یکپارچه و یک صدا دیده شدند...". واقعا جای تعجب است این کلام از چنینی شخصیتی! آقای رضایی مگر ملت ایران یکپارچه نبودند؟!  آن هایی که توهم داشته و دارند ملت را دو دسته و چند حزب می بینند. بله حضور اخیر ملت چشمگیر بود، اما همان هایی بودند که همیشه در صحنه حاضر می شدند. به همان صداقت همیشگی و به همان استواری! برای خنثی کردن این گونه حرکات مردمی هم شما خودتان به خوبی می دانید بی تدبیری و جهل خواص بیشترین ضربه را می زند.

فرمانده سابق سپاه در حالی از عقب نشینی و پیشنهاد سازنده موسوی صحبت می کند که انگار می خواهد کودکی را با آب نبات گول بزند! جناب رضایی، در این نامه خیلی تلاش می کنید که بدی های فلانی را نادیده بگیرید و احتمالات را خوب جلوه دهید. البته حسن ظن بسیار نیک است؛ اما بجایش!

ناامید کننده ترین بخش نامه سردار جنگ مربوط به قسمتی است که می خواهند مثلا راه نشان دهند یا رهبری را با یک نامه علنی و نه مشورت در خفا، در کار انجام شده قرار دهد. وی می گوید: "صدور پیامی از سوی حضرت عالی ... می تواند حرکت جدیدی را که شروع شده... تقویت کند" . آقای رضایی آیا در این مملکت زندگی نمی کنید؟! شما چگونه این نه ماه فرصت را کم جلوه می دهید که ناگهان با یک نامه همه فرصت ها را از دست رفته می بینید؟! آیا مردم ایران همدل با کسانی شوند که خون بیگناهانی را در این نه ماه یدک می کشند؟! آیا وحدت و همکاری با کسانی که به عمد نظام را سست می کنند و مواضع سخیف و غیر منطقی را داد می کنند، به صلاح مردم است؟! اگر این ها را به صلاح نظام می دانستید قطعا بجای نامه علنی، در خفا به ولایت امرتان می رساندید. به خیال خودتان با علنی کردن نامه، ایشان را در کار انجام شده قرار می دهید؟! شما را چه شده است!

در آخر نامه، رضایی  به " نشاط سیاسی" اشاره می کند، و ایشان خوب می داند نشاط سیاسی با حذف فتنه گران و سرانشان ممکن است نه پروراندن مار در آستین! حال چه شده است که از بیانیه 17 موسوی ایشان فتنه گری نه ماهه را فراموش کردند، و در صدد وحدت عزادار و هتاک برآمدند، بسیار جای سوال است!

درپایان این نکته را متذکر می شوم که آنچه در این خروش میلیونی مردم یک صدا و یکپارچه خواستار بودند، محاکمه همین سرانی است که آقای رضایی آنها را یک طرف از طرح وحدت مطرح می کنند. مردم استوارانه خواستار برخورد مقامات قضایی بودند و جالب اینکه در این راهپیمایی صحبت از باغ پسته  و ... آشکارتر از قبل بود.